جمجمه ای از میان گورخمره دنیای زندگان را زیر نظر دارد

۱۳۹۹/۱۲/۹ - ‏ ۱۱:۴۸:۲۴

به گزارش سایت تاریخ جهان، گورهای خمره ای پیش از رواج دین زرتشت نیز در ایران وجود داشتند. ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ، ﺯﺭﺗﺸﺘﯿﺎﻥ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﭘﺎﮎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺩﻓﻦ ﺟﺴﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺁﻟﻮﺩﮔﯽ ﺁﻥ ﺷﺪ.


ﺑﺮ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﺎﺱ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻤﺮﻩ ﻫﺎ ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭِ ﺁﻥ ﺭﺍ ﮔﻞ ﺍﻧﺪﻭﺩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﻣﺪﺕ ﺯﻣﺎﻧﯽ، ﺟﺴﻢ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﻣﯽ ﺷﺪ ﻭ ﺁﺛﺎﺭ ﺑﺎﻗﯿﻤﺎﻧﺪﻩ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻇﺮﻑ ﻭ ﺳﭙﺲ ﻃﯽ ﺁﯾﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﮔﻮﺭ ﺩﺧﻤﻪ ﺍﯼ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﯽ ﯾﺎﻓﺖ.


ﻋﻤﺮ ﮔﻮﺭﻫﺎﯼ ﺩﺧﻤﻪ ﺍﯼ، ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﺨﻤﯿﻦ ﺯﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.



تصویر فوق متعلق به گورخمره ای است متعلق به عصر آهن که گوهر تپه در رستمکلا ی بهشهر کشف شده است.گوهر تپه بهشهر در کیلومتر ۴۰ جاده ساری – بهشهر قرار گرفته است و یکی از محوطه‌های بزرگ پیش از تاریخ شمال ایران در مازندران است.

 

انسان‌هایی که در غارهای باستانی مازندران چون غار کومیشان، غار هوتو و غار کمربند زندگی می‌کردند پس از خروج از غار به مرور باعث پیدایش گوهرتپه شدند.


 

این تپه انسان ساز است؛ یعنی با گذشت زمان مردم ساکن با از بین رفتن مکان‌های قبلی به مکان‌های بالاتر آمده اند.

 

در عصر نوسنگی شکل زندگی روستانشینی داشته و در دوره برنز و مفرغ مورد توجه قرار گرفته و حالت شهر نشینی پیدا کرده است. احتمالا تا دوره برنز میانی فضای مسکونی و محل دفن در یک مکان بود. اما در دوره برنز متاخر (۴۰۰۰ سال قبل) هم از وسعت شهر کاسته شد و هم قبرستان را به خارج از فضای مسکونی انتقال دادند.



با توجه به حفره‌هایی در گوهرتپه از دیرباز وجود داشت مردم معتقد بودند در عیدها اسبی از خاک (همان حفره‌ها) بیرون می‌آید و به سمت دریا می‌رود تا آب بنوشد، اگر کسی این اسب را ببیند و با گِل به او بزند آن اسب به طلا تبدیل می‌شود.


آثار و گورهای به دست آمده در گوهرتپه در ارتفاع بسیار کمی از سطح زمین‌های زراعی قرار داشته و با شخم زدن اهالی جهت کشاورزی به گوهر و گنجینه‌های تپه دست پیدا می‌کردند به همین دلیل آن را گوهر تپه نامیدند.




دسته بندی ها



برچسب ها

  • باستان شناسی
  • تمدن‌های باستانی
  • افسانه‌ها
  • بناهای تاریخی
  • تاریخ ایران باستان
  • رازالود
  • تاریخ جهان
  • اقوام باستانی
  • تاریخ
  • مومیایی