چگونه چین از کشوری عقب مانده به ابرقدرتی صنعتی تبدیل شد؟

۱۴۰۰/۲/۲۳ - ‏ ۸:۱۰:۲۷


به گزارش سایت تاریخ جهان، چین پیشرفت سریع خودرا تا حد زیادی مدیون "دنگ شیائو پینگ " است.


دنگ شیائو پینگ که پس از مرگ مائو قدرت در کشور چین را در دست گرفت ، در مدت نزدیک به 20 سال رهبری چین را بر عهده داشت و این کشور را به یک قدرت بزرگ صنعتی مبدل ساخت و با گشودن درهای کشورش راه همکاری چین کمونیست را با آمریکا و کشورهای صنعتی غرب هموار کرد.


دنگ شیائو پینگ در روز 22 اوت سال 1904 میلادی در یک روستای دور افتاده سیچوان به نام پایفانگ در حنوب غربی چین متولد شد.


خانواده او زمیندار بودند.در دوران نوجوانی دنگ شیائو پینگ دوره فئودالیسم در چین خاتمه یافت.در سال 1920 میلادی دنگ 16 ساله به همراه 82 جوان دیگر برای تحصیل به فرانسه رفت.


دنگ در سال 1935 میلادی در راهپیمایی بزرگ همراه با مائو تسه تونگ و چوئن لای شرکت داشت.به زودی او عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست می شود.



دنگ شیائوپینگ


پس از تاسیس جمهوری خلق چین در سال 1949 میلادی دنگ به مقام معاون نخست وزیر منصوب شده و به یکی از چهره های اصلی نسل اول رهبران جمهوری خلق چین مبدل شد.


دنگ شیائو پینگ زندگی سیاسی پرنوسانی را پشت سر گذاشت. در جریان انقلاب فرهنگی چین در نیمه سال های دهه 1960 تا اوایل سال های دهه 1970 میلادی او مغضوب و زندانی شد.


در سال 1973 میلادی دنگ دوباره دعوت به کار شد و تا سال 1975 میلادی تصدی مقام های مهمی در حزب کمونیست ، دولت و ارتش را به عهده داشت.


در بهار سال 1976 میلادی باردیگر مغضوب شده و در سن 72 سالگی از کلیه مقام هایش معزول می شود.


پس از مرگ مائو در سپتامبر سال 1976 میلادی و سقوط «باند 4 نفره» که نمایندگان جناح چپ افراطی بودند دنگ شیائو پینگ بار دیگر به صحنه سیاسی کشور چین بازگشت.


او ستون نسل دوم رهبران چین محسوب می شد و به معمار اصلاحات اقتصادی کشور و فردی که درهای چین را به روی خارج باز کرد مبدل شد.مهم‌ترین شاهکار دنگ شیائو پینگ، رها شدن از چنگال ایدئولوژی است. کمونیست‌های سنتی هرگز نتوانستند راز پویایی اقتصادی در نظام‌های مبتنی بر اقتصاد آزاد را (که با تحقیر از آنها با عنوان «سرمایه‌داری» یاد می‌شود) درک کنند. رهبر چین اما به این راز پی برده بود. او می‌دید که درآمد سرانه در چین از ۴۰ دلار در سال بیشتر نیست و تولید گندم در این کشور در سطح چند دهه پیش در جا زده است. در این شرایط برای بیرون کشیدن مردمان از فقر سیاه، چه عیبی دارد از سرمایه و تکنولوژی و روش‌های «امپریالیست‌ها» استفاده شود؟



دنگ شیائوپینگ


فرمول ابداعی او برای قانع کردن ایدئولوگ‌های جزم‌زده بسیار معروف است: «گربه باید موش بگیرد. حالا چه فرق می‌کند که سیاه باشد یا سفید.» و با همین فرمول راه را برای آنچه «چهار مدرنیزاسیون» می‌نامید هموار کرد: کشاورزی، صنعت، علم و تکنولوژی و دفاع ملی.


دنگ شیائو پینگ بدون کوچکترین عقده‌ای به تجربه کشورهای پویای اقیانوس آرام روی آورد. سرزمین او غول جمعیتی جهان بود، با بازوهایی که بیکار مانده بودند، یا در راه تلاش‌های عبث و ویرانگری چون «انقلاب کبیر فرهنگی پرولتری» به کار می‌افتادند. چرا این چند صد میلیون بازو در راه ساخت کالاهای ارزان برای صدور به بازارهای جهانی و به دست آوردن ارز به کار نیفتند؟


ولی برای دستیابی به این هدف، چین می‌بایست به سرمایه و تکنولوژی خارجی دست یابد. گام اساسی در این زمینه، ایجاد «مناطق ویژه اقتصادی» بود، با قوانین ترجیحی برای ورود سرمایه و تکنولوژی از خارج و ایجاد تأسیسات زیر بنایی در عرصه‌های گوناگون، از حمل و نقل گرفته تا امور مالی و بانکی. بدین سان راه برای ورود انبوه سرمایه‌های خارجی هموار شد، و چینی‌ها فرصت یافتند با تکنولوژی‌های تازه، روش‌های مدیریت علمی و واردات و صادرات آشنا شوند.


به این ترتیب ، در روز 19 فوریه سال 1997 میلادی، دنگ شیائو پینگ رهبر چین و معمار اصلاحات این کشور پهناور که پرجمعیت ترین کشور جهان است در سن 92 سالگی درگذشت.


رهبران جمهوری خلق چین


معمار آنچه در تاریخ اقتصادی معاصر جهان «معجزه» نامیده می‌شود، دنگ شیائو پینگ نام داشت، از رهبران کهنسال حزب کمونیست که دو سال بعد از مرگ مائوتسه تونگ، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری خلق چین، سکان رهبری این کشور را دست گرفت. تا آن زمان هیچ کشور دارای نظام کمونیستی نتوانسته بود برای مردمانش رونق اقتصادی و رفاه به وجود بیاورد.



دسته بندی ها



برچسب ها

  • کمونیسم
  • چین
  • سیاستمدار
  • انقلاب
  • انقلاب صنعتی
  • تاریخ جهان
  • مدیران موفق
  • تاریخ
  • ریاست جمهوری